prosto idę

Tekst o tym, jak to internety zabijąją w nas kreatywność, rozleniwiają i sprowadzają do poziomu kanapy, oraz o tym jak to drzewiej bywało i dlaczego warto uczyć się języka. Dawno temu, kiedy świat składał się z butelek octu na półkach w sklepie spożywczym, kiedy byłam małą dziewczynką i lubiłam śpiewać. Teraz też lubię śpiewać. I to jak. Mam tak, że jak spodoba mi się jakiś kawałek, to zaraz cała płyta włącznie ze szlagierem znajduje sięw moim telefonie i katuję rzecz od rana do nocy. Skutkuje to tym, że po odpowiednio długim czasie głośnego słuchania, znam każdy dźwięk i jeśli występuje tam wokal – to ja dołączam. Wtedy podejrzewam moich współmieszkańców o nagłe zainteresowanie ofertami wynajmu lokalu coby przetrwać ten trudny czas. Nie dotyczy to kotki, która jest Ryszardem i ma jeden cel – żarcie w misce i otwarte drzwi, jakiekolwiek. Repertuar mam rozległy, od piosenki poetyckiej po metal i chorały gregoriańskie. Jeśli nie występuje wokal, no to siłą rzeczy muszę robić za git...

To, że mam dzieci jak najbardziej uprawnia mnie do prowadzenia bloga parentingowego. Będzie nietypowy  dlatego, że w odróżnieniu od większości w tej niszy moje dzieci to już stare konie. Prawie cały proces wychowawczy mam za sobą  - na szczęście dla co poniektórych. Nie będę zaprzątać sobie miejsca ciuszkami, zabaweczkami i innymi pierdółkami. Kawa na ławę. Będzie o tym co najważniejsze. O relacjach, o trudnościach, być może o bezradności. Zamierzam popatrzeć z dystansu na wszystkie moje działania, trochę ku przestrodze dla tych, którzy wchodzą dopiero w rodzicielstwo (jeśli tu trafią). Podrzucę trochę fajnej lektury, może jakiś sucharek. Poszarpię się trochę ze schematami. Poza tym, że jestem matką zawodowo zajmuję się kryzysami, przemocą, wychowywaniem obcych dzieci i obcych rodziców.  Przede wszystkim jednak uczę się. Pracując z innymi ludźmi ciągle poznaję siebie, świat,  układam na nowo relacje z innymi, przyglądam się  procesom rządzącym w rodzina...